Powierzchniowe źródło światła to źródło światła w postaci ograniczonej płaskiej powierzchni, świecącej jedną stroną. Zakłada się również, że świecąca strona wycinka płaszczyzny ma stała luminancję - pomiary oświetlenia.

Idealnym, lecz teoretycznym przykładem takiej powierzchni jest promieniujące ciało czarne. W takim przypadku mamy do czynienia z układem optyczny o symetrii obrotowej, a rozważania można prowadzić dla jednej dowolnej płaszczyzny - pomiary oświetlenia.

Praktyczne przykłady płaskich powierzchni, których luminancja może być uznana za stałą, to wszystkie matowe powierzchnie odbijające światło (kartka papieru, ściana pokoju, pozbawiony zanieczyszczeń dach itp.) a także elementy powierzchni przepuszczających lub samoświecących: maty kawałek klosza mlecznego, wycinek powierzchni świetlówki (na tyle mały, że nie widać krzywizny powierzchni), mleczna płyta zamykająca wnękę ze świetlówkami w podwieszonym suficie itp W przypadku źródła powierzchniowego, jego wielkość pozorna zmienia się zgodnie z funkcją kosinus i jest największa dla kierunku normalnego, a najmniejsza dla kierunku stycznego - pomiary oświetlenia.